Για δύο μήνες δεν μπορούσα να παρακολουθήσω την Αγία Θεία Λειτουργία λόγω τραυματισμού στο πόδι μου. Το υπνοδωμάτιο μου είναι πάντα γεμισμένο με Αγίες Ψυχές που αναμένουν να τις προσφέρω στον Κυρίο μας. Τυπικά θα τα πήγαινα μαζί μου στην Αγία Θεία Λειτουργία και θα τα αφήνωνα στο βάθος του Βήματος.
Ωστόσο, κατά τη διάρκεια αυτών των δύο μήνες που δεν μπορούσα να τις πάρω στην Αγία Θεία Λειτουργία, αντίθετα, στις πέντε το πρωί, θα έλεγα στον αγγελό φύλακα μου, «Ο αγγέλος φύλακας μου, πάρε όλες τις Αγίες Ψυχές (στο δωμάτιό μου) σε διαφορετικές εκκλησίες γύρω από τη Σιδνεϊ και την Παρραματάτα, και βάλτε τους στο βάθος του Ιερού Βήματος, και όταν γίνεται η Αγία Θεία Λειτουργία, ζητήστε τον Κύριο Ιησοῦ να έχει έλεος πάνω τους και να τα δεχτεί.»
Μέσω αυτής της προσευχής, πολλές ψυχές φεύγουν από το δωμάτιό μου, αλλά πολλά ακόμα μένουν πίσω.
Όταν είναι η ώρα για τις καθαρισμένες ψυχές να εισέλθουν στον Ουρανό, θα είδα μεγάλα γυάλινα θύρες να ανοίγουν και θα παρακολουθήσα ως οι ψυχές θα μπαίνανε με χαρά στον Ουρανό. Αλλά μετά από λίγο, τα γυάλινα θύρα θα κλείνονταν ξαφνικά, σαν αυτόματα θύρες, μπροστά στις υπόλοιπες ψυχές, και δεν μπορούσαν να μπει περισσότερες ψυχές.
Ο άγγελος εξήγησε, «Δεν μπορούν να εισέλθουν στον Ουρανό γιατί δεν είναι έτοιμοι ακόμα. Χρειάζονται ακόμη καθάριση.»