روز جزا

من قادر مطلق هستم و بدون من جهان وجود نداشت. جهان، آسمان‌ها، زمین، انسان‌ها، حیوانات — هیچ‌چیز وجود نمی‌داشت.

به آسمان در هنگام عصر بنگر که سرشار از ستاره است؛ هر ستاره اثر من است — تعدادشان بسیار زیاد است. هیچ‌چیز نمی‌تواند مانع من شود؛ وقتی چیزی را آغاز می‌کنم، آن را به کمال می‌رسانم؛ با این حال، اگر حتی یک ستاره از آسمان کم بود، کار من ناقص می‌شد. تمام ستارگان آغاز و پایانی دارند زیرا بخشی از جهان فانی هستند و پایان جهان، انفجار کامل کل فلک خواهد بود.

ستارگان از آسمان سقوط خواهند کرد؛ اجرام آسمانی و سیاراتی که به دور آن‌ها می‌چرخند نیز از مدارات خود بیرون رانده می‌شوند و همه سقوط می‌کنند زیرا دیگر هیچ‌چیز آن‌ها را در جایشان نگه نخواهد داشت. برخوردهای بی‌شماری در آسمان رخ خواهد داد و هر آنچه به‌طور منظم می‌چرخد، مانند پین‌های بولینگ خواهد شد که تمام تعادل خود را از دست داده‌اند.

پایان جهان دانتسکی (هولناک) خواهد بود زیرا کل کیهان خارج از کنترل خواهد شد؛ من از عمل باز خواهم ایستاد و همه چیز به هرج‌ومرج کشیده می‌شود. خود زمین به مسیرش ادامه می‌دهد؛ دورتر یا نزدیک‌تر به خورشید می‌رود؛ اگر دور شود، حفاظ‌های طبیعی و گرانش خود را از دست می‌دهد؛ و اگر نزدیک‌تر شود، گرمای شدید افزایش می‌یابد در حالی که خود خورشید ثباتش را از دست خواهد داد.

این هرج‌ومرج در کیهان مقدم بر روز جزا (داوری بزرگ) خواهد بود که در قلمرویی پیش‌تر روحانی رخ می‌دهد. نیکان و بدکاران از هم جدا خواهند شد؛ گروه نخست در قلمرویی مثبت و گروه دوم در قلمرویی منفی. جدایی یک گروه از گروه دیگر طبیعی خواهد بود — یعنی توسط کنش الهی به وقوع می‌پیوندد، همان کنشی که بر همه چیز حاکم است و هرگز خطا نمی‌کند.

تمام ارواح از تمام اعصار حضور خواهند داشت، زیرا همگان مورد داوری قرار می‌گیرند. ارواح نیکو در حالی که داوری شده و مورد پذیرایی خدا قرار می‌گیرند، رستاخیز خواهند کرد. دیگران — یعنی بدکاران — برمله خواهند شد، به این معنا که هر آنچه پنهان بود آشکار می‌شود و هر کس همه چیز را درباره دیگران خواهد دانست. دیگر نه رازی در کار خواهد بود، نه دروغی و نه سخنی ناگفته؛ همه‌چیز روشن، مفهوم و پذیرفته شده خواهد بود. بدکاران، پس از آنچه به نظرشان عمیقاً تحقیرآمیز و شرم‌آور است، برهنه عقب‌نشینی کرده و همگی در حرکتی واحد به درون جهنمی سقوط می‌کنند که بر آن‌ها بسته خواهد شد. نیکوکاران پس از مشاهده این سقوط، رو به خدا خواهند آورد و این منظره در زیبایی بهشتی که پیش رویشان گشوده می‌شود، شسته شود.

خداوند به آن‌ها خواهد فرمود: «بیایید ای کسانی که توسط پدر، پسر و روح‌القدس برکت یافته‌اید؛ به سرای من بیایید، جایی که از ابدیت در انتظار شما بوده‌ام و جایی که برای همیشه شما را دوست خواهم داشت و پذیرا خواهم بود.»

در همین لحظه‌ی پذیرش فردی توسط خدا — یعنی هنگام داوری هر روح — رستاخیز بدن‌ها رخ می‌دهد و هر کس با تحسینی لبریز و پرشور به خود و دیگران می‌نگرد. هر یک متفاوت، درخشان و زیبا بودند — بسیار زیبا! مریم عذرا، مادر خدا، زیباترین بود، اما هیچ‌کس کمبودی نداشت. و خدای تثلیت آنجا بود و لبخند می‌زد؛ سه شخص مقام تثلیت بر تخت نشسته بودند، اما در کنار عزیزان خود بودند — همه فرزندان خدا، از یک خانواده، متحد برای ابدیت، جایی که هرگونه غم، درد و رنج برای همیشه ناپدید خواهد شد.

اما داستان الهی در اینجا به پایان نمی‌رسد؛ خداوند که پدر، پسر و روح‌القدس — آفریدگار، نور، حیات و عشق است — هرگز در خود فرو نمی‌رود و داستان طولانی الهی تا ابد در اعصار جاودانگی به رشته تحریر در خواهد آمد.

شما را برکت می‌دهم فرزندان من؛ شما را دوست دارم و منتظرتان هستم. به نام پدر، پسر و روح‌القدس †. آمین.

پروردگار و خدای شما

یادآور از پنجشنبه، ۲ دسامبر ۱۹۹۳:

روز شادی

آن روز، روز پیروزی خواهد بود که جهان را برای همیشه، طبق پیش‌گویی‌ها و وحی، دگرگون می‌کند.

چه شادی بزرگی خواهد بود هنگامی که داور ظاهر شود تا پاداش مؤمنان را عطا کند.

شیپور قدرتمند از هر سو طنین‌انداز خواهد شد و در یک لحظه، مؤمنان و نیکان را گرد هم می‌آورد.

مرگ و بدکاران ناپدید خواهند شد و تنها نیکان به زندگی بازخواهند گشت.

خداوند، عیسی مسیح، در همراهی با قدیسینش ستایش خواهد شد و تمام جمعیت او را به عنوان رهبر و پادشاه خود پرستش کرده و تحسین خواهند کرد.

سپس عیسی مسیح فرماید: «ای کسانی که توسط پدر من برکت یافته‌اید، نزد من آیید» و درهای پادشاهی آسمان را به روی آنان خواهد گشود.

شکوه و ابدیت برای همگان خواهد بود، چرا که دیگر کسی جز آنان نخواهد بود.

منبع: ➥ SrBeghe.blog