Αδελφοι,
Σας εδιδαξα να μην στεναχωριεσαι αν αυτό το γούστο είναι ξίδιο και χολή — δωθέν όχι μόνο στα χείλη σου αλλά συχνά στην καρδιά σου, η οποία ζητάει να αγαπήσει και λαμβάνει απειραστές προσβολες.
Θυμηθεσαι ότι ο Ιησους σας είχε την Καρδία του βαμμένη με αυτό το πιο αληθινό, πικρότερο μίγμα. Σας εδιδαξα ποιον να καλέσετε στις ώρες που η πόνος έρχεται επι σας και φαινοται σοι ότι όλοι, ακόμη κι ο Θεός, σας έχουν εγκαταλείψει.
Ημουν, για λογαρια της Αποκαταστασης, αληθινά εγκατελειφθης από τον Πατερα, ωστόσο ετι προσευχηθεσαι αυτον. Αυτο είναι οτι πρέπει να κάνετε, Ο παιδια, σε καιρους δοκιμασιου και λυπης. Και αν φαινεται σας ότι ο Θεός είναι μακριά απο σας, καλέστε τον όμοιο για βοήθεια. Δώσε του την πατρική αγαπη σας παντοτε, κι αυτος θα σας δώσει τα δωρα του. Μη είναι αυτά που ζητήσατε; Θα ειναι άλλα ακόμη πιο χρήσιμα για σας.
Πιστευε στον Κυριο και τον Πατερα σου; Αυτος σε αγαπάει κι προνοεί για σες.
Παντοτε πιστεύετε αυτό: Ο Θεός αποζημιώνει αυτούς που πιστεύουν στην Αγαθοτητα Του.
Αλλά πριν από το να εκφωνήσω τις τελικές λέξεις — στις οποίες ο αγώνιος πόνος εκείνου του θανάτου ενώθηκε με την χαρά της νίκης για τη Ζωή σου — είπα την φράση: «Πάτερ, στα Χέρια Σου παρατίθεμαι το Πνεύμα Μου.»
Το Πνεύμα του Χριστού δεν χρειαζόταν Θεϊκή Ελέος. Ήταν το Θείο και Αμάρτητο Πνεύμα του Υιού, του Πατέρα και της Αμώμου.
Αλλά θέλησα να σου δωσω ότι μόνο ένα πράγμα είναι πολύτιμο στη ζωή και πολύτιμο πέρα από τη ζωή: το πνεύμα. Πρέπει να έχει όλο το μέριμά σου κατά την ύπαρξή σου και στην ώρα του θανάτου. Όλα αυτά που κατέχεις πάνω στη Γη είναι κάτι που πεθαίνει μαζί με τη σάρκα. Τίποτα δεν σε ακολουθεί στο επόμενο ζωή. Αλλά το πνεύμα μένει; το πνεύμα προάγεται, και είναι το πνεύμα αυτό που παρατάσσεται μπροστά στον Κριτή και λαμβάνει την πρώτη κρίση. Σε ευλογώ.
Ο Δάσκαλος σου.
Σκέψη πάνω στο μήνυμα:
Ο Ιησούς εμφανίστηκε ξανά ως ο Δάσκαλος, για να ηρεμήσει τα πάθη των καρδιών μας, εκείνο το αίσθημα της μοναξιάς και εγκατάλειψης που νιώθουμε στα δύσκολα στιγμή της ζωής μας, όταν επιθυμούμε λίγο αγάπη αλλά λαμβάνουμε μόνο προσβολές.
Τί πρέπει να κάνουν όταν ο πόνος χτυπάει στην πύλη της καρδιάς μας, όταν είμαστε απελπισμένοι, όταν δεν μπορούμε παρά να κλαίνουμε για όλα όσα συμβαίνουν; Πρέπει να ΜΙΜΟΎΜΑΙ ΤΟΝ, να κάνω αυτό που έκανε στον Σταυρό: να καλέσω τον Θεό Πατέρα, να του δείξω την αγάπη μας σαν παιδιά, τη χωρίς συνθήκες εμπιστοσύνη μας, γνωρίζοντας ότι ως ο καλός Πατήρ που είναι, θα μας δώσει αυτό το καλό και χρήσιμο για εμάς — ακόμη κι αν δεν είναι αυτό που ζητάμε ή πιστεύουμε ότι θα μας βοηθήσει.
Τέλος, ο Ιησούς μαθαίνει ότι η μόνη πράξη που έχει σημασία είναι το πνεύμα μας, αυτό το θεϊκό αναπνοή που υπήρχε ακόμη και πριν από τη γέννησή μας και θα συνεχίσει να υπάρχει ακόμα κι αφού τα σώματα μας πεθάνουν. Θα είναι το πνεύμα μας εκείνο που θα σταθεί μπροστά στον Θεό, φέρνοντας όλο το βάρος των καλών πράξεων μας και αμαρτιών, για κριτική.
Να είμαι η σιωπή που ο Ιησούς μου έχει επιβάλει μια αιτία αναφοράς για όλους, επειδή αυτό που ζητά είναι να στρέψουν την προσοχή μας αποκλειστικά προς Ενός και τον Πατέρα, και κάθε ένας από εμάς να φροντίζει περισσότερο τη ψυχή του.
Πηγή: ➥ LaReginaDelRosario.org