Moje Ukochane Dzieci,
Przyjdźcie do Mnie, Moje małe dzieci, a uczynię was rybakami ludzi. Tak jak nawróciłem Piotra i apostołów — z których większość była rybakami — w rybaków ludzi, aby sprowadzić ich do Mnie i pozwolić im poznać Boga, ich Zbawiciela, tak i Was używam, Moje dzieci, aby nieść Moje Słowo, Moją Ewangelię, waszym bliźnim. Czytacie Moje słowa i cieszycie się, ponieważ Ja jestem Bogiem i ponieważ Bóg zawsze ma tak wiele do zaoferowania każdemu ze swoich dzieci. On obdarza swoimi łaskami nawrócenia, swoimi łaskami uświęcenia i swoimi łaskami doskonałości wszystkich tych, którzy Go słuchają, modlą się do Niego i pragną żyć jako prawdziwi chrześcijanie.
Przez dwa tysiące lat Kościół doświadczał wielkich momentów wzrostu, nawróceń i ewangelizacji na całym świecie, ale zdarzały się schizmy, rozłamy i błędy, które osłabiły jego ekspansję. Były herezje (1) wczesnych wieków; w XI wieku doszło do znaczącej schizmy prawosławnej, kiedy to z powodu innej interpretacji Credo odmówiono uznania władzy następcy Piotra. W XVI wieku pojawiła się pycha i pożądliwość króla Anglii Henryka VIII, który wprowadził swoje królestwo w anglikanizm; doszło do buntu Lutra i Kalwina, którzy wprowadzili wielu naiwnych i zbuntowanych ludzi w liczne sekty protestanckie. Wewnątrz Świętego Kościoła Katolickiego i Apostolskiego dochodziło do wielu buntów, przez które — z pomocą Boga — prowadzili go następcy Piotra.
Sobór Trydencki (1545–1563) przyniósł znaczące wzmocnienie katolicyzmu i przywrócił dyscyplinę w Kościele. Święty Kościół nadal mierzył się z prześladowaniami, podsycanymi przez infiltrowane partie polityczne lub ruchy ideologiczne (wolnomyślicielstwo, liberalizm, modernizm…), przeciwko którym wypowiadali się i które potępiali papieże XIX i XX wieku.
Ukazano tam Sylabus błędów epoki wraz z encykliką „Quanta Cura” błogosławionego papieża Piusa IX,
pojawiła się wielka encyklika Leona XIII na temat sekty masonów, „Humanum Genus”,
było też „Pascendi Dominici Gregis”, w której święty Pius X potępił modernizm, który – jak stwierdził – można uznać za syntezę wszystkich herezji.
Była to również encyklika „Mortalium Animos” papieża Piusa XI, potępiająca ekumenizm,
było też „Humani Generis” papieża Piusa XII przeciwko nowej teologii oraz wiele innych encyklik, dekretów, kazań i ekspozycji.
Potem nadszedł Sobór Watykański II, zwołany przez papieża Jana XXIII, aby „otworzyć Kościół na świat”, a świat wpadł do środka, mimo że rzekłem Moim apostołom: „Gdybyście należeli do świata, świat by was kochał; lecz ponieważ nie należycie do świata, lecz Ja was wybrałem ze świata, dlatego świat was nienawidzi”. (J 15,19). Nowi moderniści nowej teologii — z których niektórzy zostali formalnie potępieni przez Piusa XII, a wśród których najbardziej znane postacie to ojciec Henri de Lubac, ojciec Karl Rahner, filozof Maurice Blondel, ojciec Teilhard de Chardin, ojciec Hans Urs von Balthasar i ojciec Yves Congar — mieli znaczny wpływ na Soborze. Zmiana była tak wielka, że kardynał Suenens (1904–1996), moderator Soboru, ogłosił z satysfakcją: „Sobór Watykański II to rok 1789 wewnątrz Kościoła”.
Po tym katastrofalnym soborze wprowadzono głębokie zmiany w liturgii katolickiej i sakramentach, czyniąc je akceptowalnymi dla protestanckich pastorów. Nastąpił wówczas schizm między rzeszą chrześcijan, którzy aktywnie lub biernie podążali za narzuconym im ruchem modernistycznym, a tymi, którzy pragnęli zachować Tradycję — czyli dwutysiącletnią religię przekazaną przez apostołów.
Uznano, że myśl modernistyczna jest oficjalną religią katolicką, co poskutkowało znacznym spadkiem praktyk religijnych.
Kościoły opustoszały, liczba powołań zakonnych gwałtownie spadła, klasztory i konwenty zostały sprzedane, liczba księży drastycznie zmalała, a obiecywany „nowy wiatr” doprowadził do ubożenia katolickiej żywotności i końca „misji”, które wciąż rozkwitały w XIX wieku i pierwszej połowie XX wieku. Aby podać konkretny przykład:
w 1950 roku liczba święceń we Francji wynosiła 1000; w 2025 roku było to 90 — zdumiewający spadek o 91%. Mniejsza praktyka religijna oznacza mniejszą wiarę, a zatem mniej powołań. „Każde dobre drzewo wydaje dobre owoce, a złe drzewo wydaje złe owoce. Dobre drzewo nie może wydawać złych owoców, ani złe drzewo może wydawać dobrych owoców. Każde drzewo, które nie wydaje dobrych owoców, jest ścinane i wrzucane do ognia. Tak więc po owocach poznacie ich” (Mt 7,17–20).
Mówiąc bardziej prozaicznie, odsyłam cię do piosenki z 1970 roku: „Mówił prawdę; musi zostać stracony”. Tak więc z czasem wszyscy ci, którzy sprzeciwiają się tak zwanej poprawnej wersji — religijnie poprawnej, politycznie poprawnej, czyli językowi mającemu na celu jak najmniejsze obrażanie różnorodnych wrażliwości — będą wzywani do milczenia, aby prawda nie szokowała błędu.
Tak właśnie duchowni będą zapraszać lub przyjmować protestantów, ale nie katolików, którzy pozostali wierni katolickiej Tradycji. Tak właśnie papież podczas oficjalnej wizyty będzie całował Koran lub otrzyma czerwony znak na czole, Tilakor Tika, symbol rozpoznania wśród wyznawców Śiwy;
akty te uważano za gesty uprzejmości, ale czy ja zgodziłbym się, podczas Mojego pobytu na ziemi, by z grzeczności przyjąć na Siebie znak demona? Albowiem zbyt często zapomina się, że pogańscy bogowie to demony — prawdziwe i niebezpieczne.
Moje Dzieci, Ja, Pan mówiący do was, wzywam was do Mnie. Potrzebuję was, waszej wierności, waszej miłości do Prawdy, gdyż Ja jestem Drogą, Prawdą i Życiem. Mój Święty Duch prowadzi Święty Kościół, Moją wybrankę, przez wieki, lecz czy mogła się ona mylić przez dwadzieścia stuleci w takim stopniu, by podtrzymywanie Tradycji było błędną drogą? Gdy obiecałem jej boską pomoc, nie obiecałem jej braku pokus, lecz boskiej pomocy w triumfowaniu nad nimi. Módlcie się więc, aby mogła przezwyciężyć swoje pokusy i pozostać wierna, lub jeśli zbłądzi, aby powróciła do tego, czego zawsze nauczała, w co zawsze wierzyła i czego zawsze broniła.
Moje najdroższe Dzieci, Ja się nie zmieniam i nigdy nie zmienię. Odrzucę błąd i obronię Prawdę; Ja jestem Bogiem i stworzyłem ludzkość dla jej piękna, dla jej świętości, dla jej miłości. Bądźcie tacy jak Ja i na moje podobieństwo: prawi, sprawiedliwi i zawsze aktywni w obronie praw Boga, Mojego Niebiańskiego Ojca, Boga Trójjednego, Boga Wiecznego.
Kocham was; czekam na was.
Błogosławię was w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego †. Niech tak się stanie.
Wasz Pan i Mistrz, wasz Bóg
(1) Pelagianizm, manicheizm, gnostycyzm, aryanizm itd…
Źródło: ➥ SrBeghe.blog