Vrede zij met u!
Lieve kinderen, ik ben de Koningin des Vredes. Bidt, bidt, bidt. Weest in vrede, weest bij vrede en brengt vrede naar alle uw broeders.
Ik geef u mijn moederlijke liefde en stort mijn genaden over jullie allen uit. Bekeert uzelf. Aan de mannen die hier aanwezig zijn, wil ik zeggen om te bidden; niet lui of verlegen om te bidden, want als je dat doet, ontvangt u veel hemelse genaden van mij. Bid voor de hele wereld. (*)De wereld is zwart vanwege haar ongetelde misdrijven en zonden...
Op dit moment zag ik Onze Lieve Vrouw een verzwarte gloed in Haar rechterhand houden. Het leek er heel veel te wegen, want Onze Lieve Vrouw kon het nauwelijks in de palm van Haar hand vasthouden. Direct zei Ze:
Blijf bij mijn liefde en met mijn vrede. Bidt, bidt, bidt. Ik zegent u allen: in de naam des Vaders, des Zoons en des Heiligen Geests Amen. Tot ziens!
(*) Dodelijk zonde vernietigt liefde in het hart van de mens door een ernstige overtreding van Gods wet; het leidt de mens af van God, die zijn uiteindelijke doel en geluk is, en kiest voor een lagere goed. Kleinschuldigheid laat liefde bestaan, hoewel ze ermee beledigd en gewond wordt. Dodelijk zonde, dat in ons het levensprincipe aanvalt dat liefde is, eist een nieuwe initiatief van Gods barmhartigheid en een bekering des harten, die normaal gesproken plaatsvindt in het sacrament der boete.
Zonde creëert een neiging tot zondigen: ze genereert ondeugd door herhaling van dezelfde daden. Hieruit ontstaan perverse neigingen die het geweten verdonkeren en de concrete evaluatie van goed en kwaad corrumperen. Zo neigt zonde ertoe om zichzelf te reproduceren en te versterken, maar ze slaagt er niet in om het morele gevoel tot de wortel toe te vernielen.
Ondegden kunnen ingedeeld worden volgens de deugden die ze tegenwerken of verder gekoppeld zijn aan de hoofdzonden die christelijke ervaring heeft onderscheiden volgend op Sint-Jan Cassianus en Sint-Gregorius de Grote. Ze heten hoofdzonden omdat ze andere zonden, andere ondeugden genereren. Het zijn trots, hebzucht, afgunst, toorn, onkuisheid, vreetlust, luiheid of acedia.
De catechetische traditie herinnert ons ook eraan dat er "zonden zijn die naar de hemel schreeuwen." Ze roepen naar de hemel: het bloed van Abel (abortus), de zonde der sodomieten (homoseksualiteit en ontucht); het geroep van het onderdrukte volk in Egypte (slechte corrupte politici, dieven en moordenaars); het klagt van de vreemdeling, de weduwe en het weesje; onrecht tegenover loonarbeiders.
Zonde is een persoonlijke daad. Bovendien dragen wij verantwoordelijkheid voor zonden die anderen begaan wanneer wij eraan meewerken:
-eraan direct en vrijwillig deelnemend;
-ze bevolkende, aanmoedigende, prijsgevende of goedkeurende van deze zonden; ze niet onthullen of voorkomen wanneer wij verplicht zijn dat te doen; degenen die kwaad doen beschermend.
Zo maakt zonde mensen medeplichten aan elkaar, laat concupiscence, geweld en onrecht tussen hen heersen. Zonden veroorzaken maatschappelijke situaties en instellingen die tegen de goddelijke goedheid ingaan. De "structuren van zonde" zijn de uitdrukking en het effect van persoonlijke zonden. Ze drijven hun slachtoffers aan om op hun beurt kwaad te doen. In een analogische zin vormen ze een "maatschappelijke zonde."
(Katechismus van de Katholieke Kerk - het gewicht der zonde: doodzondige en lichtvaardige zonden, p. 487, n.1855,1856; 1865 tot 1869)